گلاریشا

برداشتم ‌و ورق زدم .

یک سررسید که برای سه سال از آن استفاده کرده بودم .

سررسید باوفایی بوده .

یادداشت های پراکنده و گهگاه دلنوشته

چاره ای نبود . باید دور ریخته می شد .

 

محض نگاه آخر ،  نگاهی به صفحه مربوط به 14آبان انداختم.

بالای صفحه نوشته شده:

"شکست استقلال از سپاهان"

 

به نظر می رسد که فاجعه آمیزترین حادثه ی آن روزها بوده

چراکه توانسته جشن روز میلاد من را به حاشیه بکشاند .

شروع به خندیدن کردم

 از آن بابت که تصور کردم ستاره شناس نخبه ی هم سن و سال من آنروز شاید در حال ثبت یک رویداد آسمانی کم نظیر در علم نجوم بوده .

خط بعدی برای سال بعدی . کمی پایینتر وسط صفحه نوشته شده بود :

" مقداد از من ناراحت شده"

 

مقداد را می شناسم ، اما ماجرای این خط را حقیقتا به یاد نمی آورم .

 هر چه هست به رابطه ی دوستی ام مربوط می شود . آری ، دغدغه ی ادامه دوستی با مقداد . دلخوری یک نفر چطور می توانست سالروز میلادم را تبدیل به کابوس کند .

پایین صفحه برای سال بعد بود ، چند خط شعر دست و پا شکسته :

"دنیای نیرنگ و دورنگی

و زندگی به سادگی به سان دلخوری چه تلخ می شود

تمام خنده های این و آن تمام می شود

چه خنده دار است

غرور آدمی چه خنده دار است"

 

اما این روز  را خوب یادم می آید . آرمان های عجیب . رویاهای غریب . شاید به خاطر خواندن زیاد شعر . 

آه که چقدر شعر را دوست داشتم .

 اما افسوس که این دوست داشتن ها کمکی به سرباز جوان نمی کرد ، تا او را برای جنگ سخت آماده کند . چه بسا ضعف های پنهان ماهیتش در کوران حوادث ، پلی به سوی روان پریشی او بود . که نیمه شبها روی برگ برگ سررسیدش ، آن را به نام شبواژه فریاد بزند.

اسفندماه1392

قم

محمدحسین داودی