مگه نمی بینی خدا قحطی رسیده گندم؟
خودت که می شنفی بابا  سر و  صدای  مردم

دنیا دیگه عوض شده مثل گذشته ها نیست

                       دیگه بجز خود خودت کسی به فکر ما نیست

زندگی یا هر چی که بود برای ما تمومه

                          طاقت ما تموم شده ، حلاله یا حرومه

بنده ی  بی پناه تو  جز تو کی یارش میشه؟

    مگه بجز تو هم کسی پشت و پناهش میشه ؟
یه راهی یه عنایتی خودت یه چاره ای کن
  این تو  و این  ویرونه ها ،خودت اشاره ای کن


به فرّ  و شوکتت خدا  ظالمو سر به زیر کن    

به حق برکتت خدا گرسنه ها   رو سیر کن

شعر از : محمد حسین داودی

چه شبها که دفترم را از واژه های سیاه پر می کرد

و در این روزهای تلخ         شاید فراموشش شده ام

رفیق نیمه راه

در  شهر  ما  که نمی دانیم ستاره روی سینه ی چه کسی می درخشد

قبل از آن که  تقدیر   رنجی تخدیری برای ما برگزیند       باید کاری کرد

شاید با سکوت و عقلانیت  

   شاید جدای از احساس و شعر

آنتوان تو را هرگز نمی بخشم 

      اشکهایم را دیگر هرگز نخواهی دید 

متن از محمدحسین داودی

نشسته ام . به بام تنهایی . بر بام جهانی که بلندترین کهکشانهایش ، همین تخته سنگهای زیرین است . ستاره ها سوسو کنان زیر سقفی ناشناخته و یا بالاتر از نگاه  من.
بر بام تنهایی،خسته از  ازدحام خیابان ها
ساعتها در همه خانه ها تیک تاک خود را دارند اما اینجا  قمار شماره ها همیشه بازنده ای نهفته دارد .
اما این قمار نه گریزی دارد . و نه چاره ایی

زندگیمان مانند کشی شده . هر چه در طول زمان می دوی . چه برسی چه نه ،  رها  که میشوی ، درچشم به هم زدنی ، دوباره تنهایی

خوب که حسابش را میکنم ، باید بگویم ، بازنده ایم . بازنده

آخر سر هم احساسی نانوشته و .
و  حرفهایی ناگفته


هذیان گفتن . از ویژگی های تنهایی است . اما بهره ما از آن بیشتر است ، این هم موهبتی است برای شاعر

همچنان خیابانها سرد و یخ زده است . این بارندگی کمی از مرض سرعت زندگی کاسته است من هم کمی آرامترم . که فردا آنقدر دیر نیست

امشب ای شورشب من       واژه هایت سر بگـیرم

آتشت پرکرده دفتر را       دفتری دیگر بگــــیرم

می کشی آتش جهــــانم      می کنی نفرین زمانم

کردی ام پا تا به سرآتش      تا بسـوزم پر بگــــیرم

همزمان با نعـــــره ی تو        نعره ای ازجان برآرم

آنقدر فریـــاد خواهم کرد        تا ازاین غم بر بگیرم

سوزی ای شب درد گیری خون شوی در من بمیری

بشکنی در قلب در بندم همدمی بهتر بگیرم

مانده این نفرت به سینه       پرشدم از درد و کینه

چون تورا دیگر نمی بینم        مصــــــرع آخر بگیرم

شعر ازمحمدحسین داودی

از دفتر خرابه شب (محمد حسین داودی /شبزده)

سربازها   هزاران نفر   پوتین ها  هزاران جفت

باتون ها  هزاران عدد    دسبندها  هزاران زوج

ده متر هم طناب               و دیگر هیچ ، جز

جز یک نام زشت                از بیداد و ظلم

جز تهمتی به قلم             یا دروغی بزرگ

جزخیانتی به همه         بگو و دیگر همه

 شعر از : محمدحسین داودی

ای تمام خاطرات تازه را مدیون تو

ای هجاهای تمام واژه ها مجنون تو

ای خروش ابرهای تیره ای باران

وحشی ترین شعر از تمام دفتر ای آهوی سرگردان

ای طلوع تازه ای فرخنده یار من

موجز ترین موج غزل فصل بهار من

ای تمام واژه ها همراه تو

وحشی ترین شعر از تمام دفترم در راه تو

در راه تو

شعر از محمدحسین داودی

بیزارم از مصالحه با دزدان       مستضعف وغلام اگر باشم

آزاده ام مبارز پردردم              حتی اگربه تیغ بگیرندم

هرگز اسیر سایه نمی گردم         درظلمت تمام اگرباشم

رنجور جهل مردم محرومم      افسون می نکرده زمین گیرم

درجنگ باجهالت انسانم        شمشیردرنیام اگرباشم

با مردم گرسنه خروشیدم     تا ریشه کن کنم ستم دشمن

خواب ازدوچشم شب بزدایم من    بد نام شهرشام اگر باشم

من حیدرم مبارز انسانم            انسان خفته برکفن آهن

درجهدنان وسفره ی یک نسلم    بی یار و بی سلام اگر باشم

گر بر ردای کهنه ی این مسکین       بنشسته گرد وخاک پریشانی

دستار نان به دست که بسپارم            مدهوش انتقام اگر باشم

ای نسل سرد آهن و دژخیمان      من فزت خوانده خسته ی یک دردم

زخمم شریک اشک یتیمان شد             محتاج شیرخام اگرباشم

خشمم گریبان می درد  نخوت چه سودا می کند
صبرم دمادم می برد   کشتار پروا می کند

دستم چو مجنون خشن  تیغ قلم را می کشد
شعرم قلندرمی شود امشب چه غوغا می کند

ناگه زبانم می برد     چشمم سیاهی میرود
شعرم به خاک افتاده  و      نفرین دنیا میکند

شهر من و خون جگر   شعر من و ببریده سر
اهریمن پولادپر     خندان تماشا می کند

آرام چون اسرار من    همپایه با پندار من
این شهر بی آزار من دردش هویدا می کند

شهرم غریب وبی رمق زهرجنون سرمیکشد
شعرم هراسان خفته و تکرار فردا می کند

 شعر از:  محمد حسین داودی