از تو تنها رنج دوران داشته ام
خاطرات تلخ زندان داشته ام

از تو تنها قصه های دردناکم
یادگار سنگ و سیمان داشته ام

از تو تنها نامه های زهر دارت
با وجود زخم پنهان داشته ام

از تو تنها گریه های نانوشته
مشق تکلیفی فراوان داشته ام

از تو یک دلواپسی یک زخم کهنه
از تو یک روح هراسان داشته ام

از تو دنیای سیاه و مه گرفته
از تو شهری پر ز حیوان داشته ام

از تو سازی سوزناک از نای چوپان
مویه ای تا خط پایان داشته ام

از تو تنها از تو تنها دفترم را
خِر خِری در گوش انسان داشته ام

با بوی خاک دم زده از دیر باستان         با خون تازه ، پر شده در کاسه زمان

همرنگ بیرقی که فرو مانده بر زمین        از لاله ای دمیده به صحرای بازران

باچشمهای دوخته بر دست مادری      شب را دخیل بسته به دیوارجمکران

ازسینه ای که سوخته و دست خسته ای     در انتظار غمزده تا عمق بیکران

مستانه پرکشیدیو تا هست مانده ای    برتپه های روشن و بر عرش لامکان

آری توشاهدی توبر این دشت شاهدی    تو،شاهدی به رنج دیارت درآسمان

رنج است . این نبود تو رنج است رفتنت

درد است ارغوانی و خون است در جهان

هرگز . برای یاد تو هرگز تمام نه .               باشد که ناتمام تو در یادماندگان

شعر از : محمد حسین داودی

به افتخار تمامی شهدا مخصوصا شهدای منطقه فامنین و بازران

 غصه منو نخور هر چی باشه                      روزای تلخ بهارو دوست دارم

می دونم خیلی غریبی نگو نه               آخه من تنهایی ها رو دوست دارم

ای بابا گریه نکن دلم گرفت                       می دونم چطور روزارو بشمارم

بابا انصافتو شکر آی زمونه                             من باید ثانیه ها رو بشمارم !؟

این روزا هر کسی با یه خاطره                          توی دنیای وجودش می پره

می خوای از آبی ها من دل بکنم                     می دونی زنده نبودن بهتره

حالا که شعرامو خوندی چی بگم؟                    باز می پرسی واسه عیدی چی میخوام؟

این همه آدمو باز نوبت من؟                       بی خیالش شدم عیدی نمی خوام

(شعر از :محمد حسین داودی

تقدیم به همه کنکوری ها . یادگاری از سال 81 و دفتر خرابه شب  :

............................................................

آه کجایی نفس ، آه کجایی خیال

کو چه کنم سر به درد ، سوخت مرا هر دو بال

استرس مرگبار ، روزشمار فرار
هر تپشی بی قرار ، راحت جانم محال

بخت نگون بخت من ، این دل جان سخت من
دلهره بر تخت من ، نی به کجایی بنال

داغ قضا بر تنم ، مهر بلا بر سرم
خود به فنا بسپرم ، وای از این حال و فال

رعشه بر اندام من ، زهر در این کام من
آرزوی خام من ، قسمت من پر ملال

آه و فغان کار من ، یاس و فسون یار من
خرد دل زار من ، کی بکنم شرح حال

عدل و عدالت نشست ، فقر و فلاکت بدست
این همه قارون مست ، این همه افکار کال

یارب از این درد جان ، باختم این امتحان
شرم به چشمم نهان ، از کرمت کن حلال

آه کجایی نفس ، آه کجایی خیال
می کشدم خون جگر ، باز به راه ضلال

(شعر از : محمدحسین داودی )

آتش بیار و منتظر جنگ نیستم

همچون رسوم کهنه ی اعراب جاهلی
میراث دار کینه ی صد رنگ نیستم

گر بهر دوستی سوی من آورند دست
من دست می دهم که پی ننگ نیستم

قومی اگر به صورت من چنگ نفکند
من هم برای صورتشان چنگ نیستم

شهری شعار مرگ اگر بهرمن نگفت
من کینه توز و دشمن فرهنگ نیستم

حرف حریف را به دلیلی شنیده ام
با قلب کور در گذری تنگ نیستم

شعر ها از :محمد حسین داودی

به افتخار نورالدین پسرخاله

دیوانگان سرگرم

بیماران بی خیال

می لولند و می نالند

افسوس از نیرنگ ها
چیزی نمی دانند

افسون گشته دنیا

مجنون کرده مردم را

افسون می کند آه
 افیون می دهد

بازی های بزرگ
سرگرمی های  ناچیز
هر روز جنگیدن و در آخر

یک درمان و صد درد
یک آغاز و صد رنج
یک  پایان   و صد  زخم

نهنگ شعرهای سپید

 شاعر شبواژه را می بلعد

در این بازی توو در توو

در این بازی پر فریب

سکه های ارزشمند

در دام کاغذ های رنگی هوو هوو

معامله های صد رنگ

آدمیزاد بی شرم  وحشی هوو  هوو

شعر از : محمد حسین داودی

شعر از : محمدحسین داودی

کافیست با آسمان باشیم

کافیست مثل زمین باشیم

 (زمستان89 وقتی به کرایه لباس عروس 400هزارتومان دادم)

..........................................................

"عین" بی نقطه و گشوده زبان                 همدم آفتاب پاییزی

 "شین" پر نقطه و نشسته چنان       چون برآشفت کردن چیزی

 "قاف" قهر از غروب قصه شب              کنج جغرافیای تنهایی

 هر سه در  سیل واژه معتکف اند            به امید رهایی از جایی

 با سه حرف از تمام جادویت               کرده ای در کویر تسخیرم

با سه حرفی که   واژه های مرا            می کند همصدای تقدیرم

شعر ها از : محمد حسین داودی

چشمهایم را که باز کردم
انبوه بخار چشم هایم را سوزاند

نگاهی به آینه انداختمو
سراسیمه برگشتم رو به حمام

بوی ترسناکی پیچیده بودو
کاشی های آبی در خون گمشده بودند

وحشت زده چشمهایم را باز تر کردم
خون بود که روی صورتم داشت میپاشید

اصلا باورم نمیشد بیدار بوده باشم اما
وقتی دیدم تیغی در دست راستم مانده هنوز

تازه فهمیدم خون چ طعمی هولناکی دارد
تازه دارم میفهمم چطور باید بیشتر باشمو

من اصلا نفهمیدم برای چه ولی انگار قلبم
آرزو کردم هر چه زودتر خلاص شده باشمو

اصلا نفهمیدم چرا برای چ باید میجنگیدم
یاد پیری های ارنست همینگوی افتاده بودمو

چشمها چشم های تیره روز خواب آلود
درحالیکه همه جا همه چیز مه آلود شده بود

چشم ها چشمهای معصوم پر شده از آب
انبوه آب از سوراخ های دوش روی سرم داشت میریخت

کف حمام مثل خمره رنگرزی سرخ شده بودو
من هم هاج و واج که از کجا سر از حمام درآورده بودم
نفهمیدم چطور شد یاد دفتر سرخم افتادمو

یک شعر بلند جدید توی ذهنم آماده شده بود

پیش خودم گفتم چطور میشود مرده باشی در عین حالیکه
شعر بلندی از لحظه های آخرت نوشته باشی

اوف تادم روی کاشی های شعرام
یاد بوف کور افتادمو فریاد کردم آهان