گلاریشا

جوراب من کجاست ؟ جوراب های من
جوراب پاره ام ، بیتاب های من

.

خوابم زدود و شست ، مضرابهای من
بارانِ اشک من ، سیلاب های من

.

چون مرغکی اسیر ، از بخت مرده ام
شبواژه های سرد ، میراث برده ام

.

سرگشته عقل خویش ، بر مِی سپرده ام
سوگند می خورم ، من می نخورده ام

.

جوراب من کجاست؟ ، اینجا مجال نیست
در فرض مستی ام ، جای سوال نیست

.

این فرض هرچه هست ، فرض محال نیست
من می روم و هیچ ، دیگر جدال نیست

.

تاکوچه می دوم با گونه ی ترم
دنیا چه ساکت است؟، ای وای دفترم

 .

ده سال شعر درد ، ده برگ پرپرم
نجوای سرخ من ، یحیای بی سرم

.

ساعت به سر رسید ، با ردِّ پای نور
از خواب می پرم ، با هوی و های نور

.

در چشم من شکفت با ریسه های نور
یک حس ناب شعر ، در لابه لای نور

.

کو گنج سرخ من ، کو انزوای من؟
برکاغذ آورم سیلاب های من

 .

بانگی زدود و شست مضراب های من
جوراب من کجاست جوراب های من

.

.
شعر از : محمدحسین داودی